Verhaal

Mijn zoon werd op 25 weken geboren.

‘ Het idee dat ik na 6 jaar proberen alsnog ons kindje zou verliezen, was ondragelijk.’

Ons zoontje werd te vroeg én te klein geboren. Prematuur en dysmatuur. Hoewel ik net geen 28 weken ver was, had hij het gewicht en de lengte van een baby van 24 weken. Vandaag wil ik het hebben over wat daarna kwam.

Onze kleine held fotografe Erika ging onlangs op pad om kleine heldin Fien samen met haar trotse mama’s op foto vast te leggen in het AZ Herentals. Ook voor ons was dit een primeur want het was de allereerste keer dat we in dit ziekenhuis mochten gaan fotograferen.

“Teamwork makes the dream work” is ons motto

Vrijwilligers zijn een onmisbare schakel in onze werking. Zonder hen geen VZW kleine held.

Daarom geven we het woord aan één van onze naaisters Ulrike. Ze is er al bij van bij het prille begin.

“Het is werk dat haar nooit loslaat, helemaal niet als er een meisje van 24 weken binnenkomt; net zo groot als de baby in haar buik.”

Vrijdag 14/02, bestaat er een mooiere dag om pure liefde op beeld vast te leggen?

“Op 28/01 waren mijn bloedwaarden zodanig slecht dat ze hebben beslist dat ik die dag zou bevallen. En zo werd ons zoontje Louan geboren op 32 weken en 4 dagen.”

Mijn bevalling heeft mij de eerste en meest cruciale les geleerd in het ouderschap: verwacht het onverwachte.

“Ik was voor mijn gevoel overal op voorbereid. Maar niet op alle ‘wat als-scenario’s’ van een vroeggeboorte. Die informatie kwam ik zelden tegen.”

Vandaag is het alweer 10 jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van jou. Een dag waarop ik voor altijd terug gekatapulteerd wordt op die emotionele rollercoaster van toen en naar de dag waarop we jou moesten laten gaan. Ik zal nooit vergeten hoe ik mij toen voelde: de grond die onder mijn voeten weg zakte, mijn hart dat uit mijn borstkas werd gerukt en ikzelf die achter bleef als een hoopje ellende dat ooit mezelf was.

Ik dacht dit ook snel eens neer te schrijven want het verhaal van mijn tweede zwangerschap, de bevalling en de jaren erna zijn ontelbare keren door mijn hoofd gegaan. Het blijkt echter niet zo makkelijk om een beginpunt te zoeken voor Lore haar verhaal.Er is zo veel gebeurd en gezegd dat het allemaal door elkaar lijkt te vloeien. Maar de vele angstige uren in wachtzalen en dokterskabinetten bleven een constante doorheen de afgelopen 4 jaar.

Een beeld dat mij voor altijd zal bij blijven is het beeld van de mama die werd langs gereden in een bed. Operatiehemd nog aan, infusen nog in de hand. Duidelijk een nieuwe NICU mama. Kippenvel over mijn hele lijf en een diep respect voor deze voor mij onbekende vrouw overvielen mij meteen.

Een brief aan alle NICU mama’s en papa’s