Krantenartikel De Morgen nav Wereldprematurendag

Bijna 1 op de 10 baby’s wordt te vroeg of ernstig ziek geborenen. Nav wereldprematurendag vragen ouders aandacht voor de rollercoaster die dat met zich meebrengt.

“We gingen enkel nog naar huis om onze andere kinderen een slaapwelkus te geven.

Wolf en Runa zijn allebei te vroeg en dysmatuur geboren. Zij wogen met hun 1,3 en 1,5 kg al weinig, maar Zonne was echt extreem: zij kwam nog een week vroeger en woog 880 gram. Elke vroege geboorte had zijn eigen oorzaak. We hadden gewoon pech.

Tijdens de 20-weken-echo van Zonne zag de gynaecoloog dat ik te weinig vruchtwater had. Toen ik 29 weken zwanger was, kon ik volgens de dokters elk moment bevallen en ben ik opgenomen. Ik heb het nog twee weken uitgehouden, maar voelde de onrust wel toenemen.

“Tijdens de laatste controle zag ik Zonnes hartslag verschillende keren wegzakken. Toen wist ik voldoende: ze zou gehaald worden.””Tijdens de laatste controle zag ik Zonnes hartslag verschillende keren wegzakken. Toen wist ik voldoende: ze zou gehaald worden.”

Gelukkig was Dieter toevallig al in de buurt van het ziekenhuis, want hij mocht meteen van de ingang doorlopen naar het operatiekwartier. Ik had veel last van de keizersnede, maar met Zonne ging alles goed. Ze heeft maar een dag een zuurstofmasker gehad en na een week kon de extra zuurstof in de couveuse worden afgebouwd.

“En toen kwamen we op een maandagochtend binnen en was Zonne grijs en had ze een infuus in haar hoofd. Ze had ’s nachts koorts gehad. Ik mocht kangoeroeën, maar tijdens de twee uur dat ze op mij lag, ging ze van zelfstandig ademen naar volledig beademd en zelfs geïntubeerd worden. “En toen kwamen we op een maandagochtend binnen en was Zonne grijs en had ze een infuus in haar hoofd. Ze had ’s nachts koorts gehad. Ik mocht kangoeroeën, maar tijdens de twee uur dat ze op mij lag, ging ze van zelfstandig ademen naar volledig beademd en zelfs geïntubeerd worden.”

Vanaf dan hebben Dieter en ik twee weken fulltime in het ziekenhuis geleefd en geslapen. We gingen enkel naar huis om onze andere kinderen een slaapwelkus te geven.

Donderdag kreeg Zonne epileptische aanvallen. De dokters hoopten dat dat het gevolg was van een hersenvliesontsteking, maar na het weekend werd duidelijk dat zuurstoftekort de boosdoener was.

“Er was weinig hoop. Hoe zouden wij onze andere kinderen de aandacht kunnen geven die zij verdienen als we Zonne hier doorsleepten? En wat als wij er niet meer zouden zijn? Konden we de toekomst van Wolf en Runa vastzetten met de zware zorg voor hun zus? Wij vonden van niet. Zeker omdat het grote offers zouden zijn voor weinig levenskwaliteit. We besloten over te gaan op palliatieve zorg.”

De laatste nacht heeft Zonne tussen ons geslapen, erg mooi vonden we dat. Na het laatste familiebezoek heeft Dieter aan de artsen gevraagd of hij zelf de beademingstube mocht verwijderen. Ik vond dat erg dapper en een daad van pure vaderliefde. Terwijl de dokter uitlegde dat ze zou sterven, deed onze zwaar verdoofde Zonne haar ogen open en lachte naar ons. Twintig minuten later is ze zachtjes in mijn armen gestorven. We hadden zoveel respect voor haar.

“Nog voor Zonne ziek werd, kregen ze oa prematuurkleertjes en een couveusedeken van VZW Kleine held Het betekende erg veel voor ons dat ze haar eigen spulletjes had. We zijn ook onnoemelijk dankbaar voor de fotoshoot die we van de organisatie kregen op de voorlaatste dag. Zonder hen hadden we alleen maar foto’s gehad van ons al gestorven kind.”

“Erg snel na de dood van Zonne was ik opnieuw zwanger. Dat was niet de bedoeling en we beseften het pas behoorlijk laat. Ook Njord is vandaag niet bij ons. Het litteken van mijn keizersnede scheurde toen ik twintig weken zwanger was.”

Ik heb Wolf later heel bewust meegenomen op kraamvisite toen zijn neefje geboren was, om hem te laten zien dat er niet alleen dode kinderen uit het ziekenhuis komen. Hij wil nog altijd een broertje of zusje, maar – zo zegt hij – dan mag het wel niet doodgaan.

Vergelijkbare berichten