fbpx

Lieve Noor

Lieve Noor

Lieve Noor, kleine held, kers op de taart,

Vandaag is het alweer 4jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van jou. Een dag waarop ik telkens terug gekatapulteerd wordt naar de dag dat we afscheid moesten nemen van jou. De dag waarop ons leven voor altijd stil stond. Sinds die dag is niets nog hetzelfde zonder jou.

Ik voelde het al bij het opstaan. Vandaag was de dag dat we je moesten laten gaan en je eindelijk de rust moesten gunnen die je zo verdiende en waar je zo naar verlangde. Eens we bij jou waren, hoefden de artsen zelfs niets meer te zeggen. Ik wist het gewoon.

De dag dat ze de canule gestoken hebben, wisten we al vanaf het moment dat je terug op de neo kwam. Dit komt niet meer goed. Constant alarmen. Je kon niets meer verdragen. Geen aanrakingen, geen verzorging. Niets. De dokters konden je ook niet meer uit verdoving halen. Eens je iets wakkerder werd, had je het enorm moeilijk. Het zweet druppelde van je voorhoofd en je lag te spartelen met je armpjes en je beentjes omdat het je zoveel moeite kostte om nog een beetje mee te kunnen ademen met de machine. Je longen waren gewoon op door al het slijm en de melk die telkens met kleine beetjes in je longen terecht gekomen waren. Op aanrakingen van je mama reageerde je wel. Je deed dan telkens je ogen open. Ik kreeg er telkens terug een sprankeltje hoop door. Ik hoopte zo hard dat we ons hier ook wel samen door zouden slaan maar het heeft niet mogen zijn.

Ik wil je herinneren zoals toen je was op al je vele goede momenten want die zijn er ook geweest. De momenten waarop je het zo goed deed dat je zelfs zonder enige vorm van ondersteuning kon. Momenten waarop we konden genieten van alle kleine dingen die voor elke ouder vanzelfsprekend zouden moeten zijn. Je pampertje verversen, je een badje geven, mooie kleertjes uitzoeken voor jou, eindeloos knuffelen, enz. Niet zoals toen je was op het einde. Toen je niets meer kon en volledig afhankelijk was van machines.

Ik ben zo blij dat ik nog de kans heb gekregen om jou te leren kennen. Dat ik aan de mensen kan vertellen wie Noor was. Ik heb mijn 2 meisjes nog samen op schoot kunnen nemen. Ook voor Elize vind ik dat heel belangrijk. Ze weet wie haar zusje was. Ook al was ze nog zo klein, toch ziet ze jou net zo graag als ik. Ze mist jou ook echt verschrikkelijk veel. Het immense verdriet kan haar op de gekste momenten echt overvallen.

Toch had ik nog zoveel meer willen doen met jou. Je willen meenemen naar huis zodat we de ganse wereld konden laten zien hoe mooi en bijzonder je wel niet was. Hoe trots we wel niet zijn op jou. Je een flesje kunnen geven. Je dicht bij mama laten slapen in het grote bed. Uitstapjes willen doen met jou, op weekend of op reis gaan met jou. Kortom, je willen toen hoe mooi en hoe groot de wereld wel niet is buiten de muren van het ziekenhuis. Jammer genoeg hebben we die kans niet meer gehad. Jij blijft voor eeuwig 7 maanden.

Ondanks het immense verdriet en gemis heeft het mij ook heel wat mooie dingen gebracht. Het heeft mij echt veranderd als persoon. Door jou heb ik geleerd dat ik nu moet genieten van de kleine dingen in het leven. Dingen waar ik vroeger blind voor was. Dankzij jou durf ik nu mijn dromen najagen en enkel nog de dingen doen die ik zelf wil.

Dankzij VZW kleine held leef je verder en zorg ik ervoor dat je nooit vergeten wordt. Na je overlijden had ik het gevoel dat ik echt iets moest doen met hetgeen we hadden meegemaakt met jou. Met je immense vechtlust, je eindeloze kracht en je torenhoge dosis positiviteit. Ik heb toen zelf aan den lijve ondervonden hoe belangrijk het is dat elk kindje – hoe klein ook – kan schitteren. Ondanks het feit dat je op de NICU lag, was je vooral ons prinsesje waar we ongelofelijk trots op zijn. Als mama vond ik het echt belangrijk dat je ook vrolijke en praktische kleertjes kon dragen. Net omdat je toen een gewoon baby’tje werd. De verpleegsters noemden jou altijd het popje van de afdeling. Stiekem glom ik dan echt van trots. Dankzij jou hebben we echt al grootse dingen kunnen realiseren. Dankzij de kracht van jouw verhaal, de vele media aandacht die we daardoor mochten ontvangen en onze allereerste deelname aan de warmste week werd jouw VZW echt op de kaart gezet. Dé kers op de taart was de hartverwarmende reportage in de slotshow. Ik weet zeker dat jouw sterretje die dag extra hard geschitterd heeft. Gans Vlaanderen weet nu wie Noor was 😀 Vorig jaar hebben we de kaap van de 500 geschonken pakketjes overschreden. Meer dan 500 kleine heldjes die nu schitteren dankzij jou.

Op persoonlijk vlak heb ik de laatste weken al heel wat stormen moeten doorstaan. Dankzij jou durf ik vertrouwen in de toekomst omdat ik weet dat je altijd over mij en over je zusjes zal waken. Ook op vlak van de VZW is het niet altijd makkelijk geweest. Jammer genoeg heeft niet iedereen altijd het beste voor met jouw project. Bij elk verhaal zie ik ook telkens opnieuw onze eigen emotionele rollercoaster voorbij flitsen. Dankzij jou heb ik de kracht om telkens opnieuw als een leeuwin te blijven vechten voor mijn ‘welpje’. Ik blijf jouw project verder zetten met jouw gedrevenheid en positiviteit.

Men zegt soms dat engeltjes zelf hun ouders kiezen en daar ben ik ook echt van overtuigd. Jij koos ons en ondanks alle pijn en verdriet zou ik het nooit anders gewild hebben. Jij, mijn kleine held, mijn kleine dappere meid, jij bent bij mij in alles wat ik doe. Ook al ben je fysiek niet meer bij ons, in mijn hart heb je voor altijd de allermooiste plek veroverd. Het is echt een groot voorrecht om je mama te mogen zijn. Ik hou van je, tot aan de maan en terug. Dikke kus en knuffel van je mama.XXX