“Je hebt toch al een gezond kind?” Die opmerking kreeg ik na het verlies van mijn dochter.

Van kinds af aan droomde ik ervan om mama te worden. Twee kindjes die altijd konden terug vallen op elkaar. Alleen de weg ernaartoe bleek een pak langer en zwaarder dan gedacht: jaren proberen, hormoonbehandelingen, inseminaties, miskramen, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Na de geboorte van Elize besloten we om de natuur gewoon zijn gang te laten gaan. Geen druk meer. Niet meer geleefd worden. Wonder boven wonder was het meteen raak. Sterker nog: het bleek dan ook nog eens een eeneiige tweeling te zijn. Ons geluk kon niet op.

Tot op de echo bleek dat het hartje van één van de meisjes gestopt was met kloppen. En we na een lange en harde strijd op de NICU ook Noor moesten loslaten. Ons hart brak. We bleven verslagen en met lege handen achter.

Diep vanbinnen voelde ik dat ons gezin nog niet compleet was.

In mijn omgeving stuitte ik alleen maar op onbegrip. “Je hebt toch een gezond kind? Waarom zou je het lot nog een keer uitdagen?” Die goedbedoelde woorden snijden veel dieper dan je denkt.

𝐖𝐞 𝐳𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧 𝐬𝐨𝐦𝐬 𝐝𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐞 “𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐞𝐧”. 𝐎𝐟 𝐨𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧. 𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐬: 𝐰𝐞 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐝𝐞𝐞 𝐰𝐚𝐭 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭.

Dankzij mijn gynaecologe durfde ik mijn hart volgen. Zij gaf mij geen oordeel maar vertrouwen. Geen angst maar perspectief.

En gelukkig maar want regenboogzusje Ella kwam gezond en wel ter wereld. Zij bracht opnieuw zon na alle regen.

Ik deel dit omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen.

Als jij ook een verhaal draagt dat te zwaar voelt om alleen te dragen, weet dat je niet alleen bent.